Wytyczne dla rozpraw doktorskich

1. Tekst i kolumna

Całość pracy powinna być złożona fontem STIX Two Text. Zrąb główny tekstu pracy należy złożyć fontem wielkości 11 pkt. Rysunki i tablice należy zmieścić w wielkości kolumny.

Wymiary kolumny (pole zadruku książki):

• Szerokość: 12,6 cm
• Wysokość: 20,0 cm (wraz z numeracją strony)

Wcięcie akapitowe powinno mieć wielkość 0,5 cm i być identyczne w całym tekście. Należy tak dzielić wyrazy, aby nie powstawały zbyt duże odstępy między nimi. Interlinia powinna być pojedyncza.

Nie dopuszcza się rozpoczynania nowej kolumny ostatnim wierszem akapitu z poprzedniej strony (tzw. bękartem) oraz zostawienia u dołu kolumny pierwszego wiersza (tzw. szewcem). Należy zlikwidować podwójne spacje, zbędne przecinki, kropki itp.

Nie pozostawia się na końcu wiersza:

• tytułów znajdujących się przed nazwiskiem,
• inicjałów imienia przed nazwiskiem,
• cyfr arabskich i rzymskich,
• skrótów (tj., np., tzn., tzw., s. ...),
• spójników (a, i, o, u, w, z).

2. Struktura książki

Książka powinna składać się z następujących elementów:

• strona przedtytułowa *
• strona przytytułowa *
• strona tytułowa *
• strona redakcyjna *
• spis treści **
• obcojęzyczny spis treści
• streszczenie (abstract) w języku polskim i angielskim (dla monografii) wraz ze słowami kluczowymi (keywords) **
• wykaz skrótów i symboli **
• przedmowy (wstępy) niepochodzące od autora dzieła **
• wstęp **
• tekst główny (zrąb główny), pierwsze strony poszczególnych rozdziałów **
• posłowie **
• literatura (bibliografia, piśmiennictwo) **
• słownik użytych terminów **
• indeksy (w kolejności: indeks osobowy, indeks geograficzny, indeks rzeczowy) **
• załącznik **

* – strony przygotowywane przez Wydawnictwo Politechniki Lubelskiej
** – paginacja oprócz pierwszej strony (w przypadku żywej paginy)

3. Daty

W całej pracy stosujemy jednolity sposób zapisu dat (DD-MM-RRRR), np.:

• 12.02.2010 roku
• 12 lutego 2010 roku

Daty stanowiące ramy chronologiczne zapisujemy w pełnej formie, np. w latach 1990‒1999 (a nie: 1990‒99). Ta sama zasada odnosi się również do określania przełomu lat, które oddzielone są od siebie ukośnikiem, np. 1990/1992 (a nie: 1990/92).

Dopuszcza się stosowanie skrótów oznaczających rok (r.) oraz wiek (w.), jednak w całej pracy muszą być one stosowane konsekwentnie w jednolitej formie – pełnej lub skróconej. Nie stosujemy skrótu l. dla oznaczenia lat.

4. Podział tekstu i numeracja

Zaleca się stosowanie numeracji wielorzędowej:

• rozdziały: 1, 2, 3, 4 itd.
• podrozdziały pierwszego stopnia: 1.1., 1.2., 1.3. itd.
• podrozdziały drugiego stopnia: 1.1.1., 1.1.2., 1.1.3. itd.

Wstęp do książki, w przeciwieństwie do przedmowy autora, może być włączony do ogólnej numeracji i stanowić jej pierwszy rozdział.

Przykładowe style nagłówków:

5. Paginacja i żywa pagina

Do paginacji używa się liczb arabskich. Nie należy stosować numeracji dwuczłonowej (np. 1.1 lub A1).

Prosimy o numerowanie stron tak, aby spis treści zaczynał się na stronie piątej, a kolejny element tekstu zaczynał się na stronie nieparzystej.

Paginacja zwykła

Numery stron należy umieszczać na dole w lewym rogu lub na środku strony dla stron parzystych, a w prawym rogu lub na środku dla stron nieparzystych.

Paginacja ciągła

Obejmuje się nią wszystkie stronice książki, od pierwszej do ostatniej. Rozpoczyna się ją od strony tytułowej (lub przedtytułowej).

Żywa pagina (na górze strony)

Numery stron znajdują się w lewym górnym rogu dla stron parzystych, w prawym górnym rogu dla stron nieparzystych wraz z tekstem w niej zawartym.

W przypadku żywej paginy numery stron są niewidoczne na:

• kartach czwórki tytułowej, pierwszych stronach rozdziałów, artykułów, spisu treści, przedmów i skorowidzów;
• wakatach (pustych stronach);
• stronach pokrytych całkowicie ilustracjami, tabelami, wykresami itp.

Tekst żywej paginy powinien być złożony stopniem mniejszym niż w zrębie głównym, rozstrzelony. W przypadku długich tytułów stosuje się jego logiczne skrócenie i kończy wielokropkiem.

Uwaga: Nie należy stosować jednocześnie żywej paginy na górze strony i numeru strony na dole.

6. Wyliczenia w tekście

Sposób oznaczania list wyliczeniowych powinien być ujednolicony. W obrębie jednej publikacji należy ograniczyć się do stosowania jednego rodzaju wyliczeń oraz symbolu wypunktowań. Dla wyliczeń kolejnego rzędu stosujemy wcięcie akapitowe większe od poprzedniego.

7. Imiona i nazwiska

Imiona i nazwiska cytowane w tekście należy zapisywać jednolicie w całej pracy:

• Stosować pełne imię i nazwisko (przy powtórzeniach dopuszczalny inicjał imienia).
• Stosować oryginalną pisownię. Nazwiska z alfabetów niełacińskich zaleca się transkrybować na język polski wg normy.

8. Skróty

Posługiwanie się skrótami (np. dr, prof., MNiSW, IEEE) powinno być jednolite i konsekwentne.

• Jeśli w tekście występuje mniej niż 10 skrótów: objaśniamy je przy pierwszym wystąpieniu.
• Jeśli występuje więcej niż 10 skrótów lub są one specyficzne: należy sporządzić alfabetyczny wykaz skrótów.

Odesłania do obiektów (tabele, rysunki):

• Bezpośrednie odesłanie w zdaniu: rozwijamy skrót, np. „Na rysunku przedstawiono…”.
• Brak bezpośredniego odniesienia (wtrącenie): stosujemy skrót w nawiasie, np. (Rys. 16) lub (zob. Rys. 16).

9. Interpunkcja: dywiz, półpauza, ukośnik, nawias

Dywiz (łącznik krótki "-")

Znak wewnątrzwyrazowy, nieoddzielany spacjami. Stosowany m.in.:

• w dwuczłonowych nazwiskach (Edward Rydz-Śmigły),
• przy przenoszeniu wyrazów,
• w przymiotnikach złożonych (czarno-biały),
• z członami niby-, quasi-.

Półpauza (kreska dłuższa "–")

Skrót: Alt+0150. Znak oddzielany spacjami. Stosowany m.in.:

• w zakresach liczbowych (zastępuje "od... do..."), np. s. 5–10,
• jako myślnik wtrącony.

Ukośnik "/"

Bez spacji przy pojedynczych wyrazach/liczbach (np. 1990/1992). Ze spacją, gdy rozdziela wyrażenia wielowyrazowe (np. Politechnika Lubelska / Lublin University of Technology).

Nawiasy

• Okrągłe ( ): Uzupełnienia, wyjaśnienia. Unikamy "nawiasów w nawiasach".
• Kwadratowe [ ]: Zapis fonetyczny, dane spoza karty tytułowej, numery przypisów w systemie numerycznym (np. [1], [8–15]).

10. Wzory i jednostki miar

Zgodnie z normą BN-65/7440-05:

Wektory zapisujemy kursywą półgrubą, macierze antykwą półgrubą.

Wzory numerujemy po prawej stronie w nawiasie okrągłym. Między znakami matematycznymi a liczbami stawiamy spację.

Jednostki miar: Należy stosować zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów ws. legalnych jednostek miar.

11. Ilustracje

Wymagana jednolitość graficzna. Zasady:

• Podwójna numeracja w obrębie rozdziałów (np. Rys. 5.4).
• Podpisy: font 9 pkt, bez kropki na końcu.
• Autorstwo: Przy zdjęciach należy podać autora.
• Jakość: Grafiki scalone, format TIFF/BMP (kompresja bezstratna), min. 300 DPI.

12. Tabele

Wszystkie tabele muszą być edytowalne (nie wklejamy zdjęć tabel!).

• Odstępy: Nad tytułem i pod tabelą: 8 mm. Między tytułem a tabelą: 5 mm.
• Font: Podpis i źródło: 9 pkt. Wnętrze tabeli: 8–11 pkt.
• Nagłówki: Pogrubione, jednostki w wierszu nagłówka.
• Formatowanie: Tekst wyśrodkowany (pionowo i poziomo), dane liczbowe wyrównane do prawej.
• Tabela powinna mieścić się w szerokości kolumny.

13. Przypisy

Składamy stopniem pisma o 2 pkt mniejszym niż tekst główny.

1. Bibliograficzne dolne:
   • Pełny opis przy pierwszym cytowaniu.
   • Skróty przy kolejnych (Tamże/Ibidem) – system konsekwentny (polski lub łaciński).
2. Wewnątrztekstowe (harwardzkie): W nawiasie, np. (A. Nowak 2010, s. 10).
3. Słownikowe i rzeczowe: Wyjaśnienia terminów lub komentarze.
4. Końcowe: Na końcu rozdziału (system vancouverski).

14. Opis bibliograficzny

Wykaz literatury na końcu publikacji, ułożony alfabetycznie. Styl powinien być konsekwentny. Poniżej przykłady formatowania rekomendowanego przez Wydawnictwo.

15. Przykładowa formatka

Formatka MS WORD do pobrania